Trefwoorden
|
> Kinderen in kwetsbare situaties > Geweld / uitbuiting > Kindermishandeling en verwaarlozing
Kindermishandeling en verwaarlozing |
Het resultaat bewaren De zoekopdracht beperkenRecommendation No. R (93) 2 on the medico-social aspects of child abuse / Council of Europe - Committee of Ministers
Titel : Recommendation No. R (93) 2 on the medico-social aspects of child abuse Andere titel : Rec (93)2 Documenttype: instrument Auteurs: Council of Europe - Committee of Ministers, Auteur Taal : Engels (eng) Trefwoorden: Kinderen in kwetsbare situaties:Geweld / uitbuiting:Kindermishandeling en verwaarlozing Samenvatting: Deze aanbeveling gaat over de medisch-sociale aspecten van kindermishandeling. Overheden worden geadviseerd (1) een beleid op te stellen dat is gericht op het welzijn van het kind binnen zijn/haar gezin; (2) een systeem te ontwikkelen voor effectieve preventie, identificatie, melding, onderzoek, beoordeling, interventie, behandeling en follow-up van gevallen van kindermishandeling op een multidisciplinaire wijze, waarin de rol en verantwoordelijkheden van de verschillende instellingen duidelijk worden afgelijnd; en (3) om daartoe de maatregelen te nemen die in de Appendix van deze aanbeveling worden voorgesteld. De beginselen waarop deze maatregelen gebaseerd dienen te worden zijn preventie; opsporing en melding; onderzoek en beoordeling; follow-up interventie; behandeling; opleiding en onderzoek. Summary: This Recommendation deals with the medico-social aspects of child abuse. Governments are advised (1) to adopt a policy which aims to secure the child's welfare within his/her family; (2) to establish a system for the effective prevention, identification, notification, investigation, assessment, intervention, treatment, and follow-up of cases of child abuse on a multidisciplinary basis, which specifies clearly the roles and responsibilities of the various agencies involved; and (3) to take to this end the measures appearing in the appendix to this recommendation. The principles upon which these measures should be based include prevention; detection and notification; investigation and assessment; follow-up intervention, treatment and review; training and research. Afkondiging / Promulgation : 22/03/1993 Type instrument : aanbeveling / recommendation Link naar een elektronische bron: http://www.coe.int/t/dghl/standardsetting/violence/Documents/Recommendation(93 [...] Vaste link: http://www.kekidatabank.be/index.php?lvl=notice_display&id=81 Elektronische documenten
Rec No. R (93) 2 Medico-social aspects of child abuseURL
Titel : Reconfiguring Child and Parental Rights: A Case for Coerced Contraception Documenttype: artikel Auteurs: Thurber, Charles F., Auteur Uitgegeven: New York : Springer Publicatiedatum: 2005 Tijdschrift: Child and Adolescent Social Work Journal Vol. 22, No. 5-6 Paginering : p. 459-47 Taal : Engels (eng) Trefwoorden: Gezondheid en welzijn:Seksualiteit
Kinderen in kwetsbare situaties:Geweld / uitbuiting:Kindermishandeling en verwaarlozingSamenvatting: Flagrant kindermisbruik en verwaarlozing heeft een weerslag op de gevoeligheden in de gemeenschap en suggereert de optie van gedwongen contracteptie als wijze om om te gaan met onverantwoordelijke contraceptie. Dit idee wordt tegengewerkt door de notie van het fundamentele recht op voortplanting. Recht en ethiek verdedigen dit idee, gezien ze gegrond is in privacy en lichamelijke integriteit. Geslacht-, ras- en klassekwesties pleiten ook tegen de idee van gedwongen contraceptie. Dit essay tracht deze traditionele posities tegen te gaan door een case voor gedwongen contraceptie op te stellen vanuit verschillende standpunten. Als men kijkt naar de algemene balans, heeft het recht op reproductie minder wettelijk en moreel gewicht vergeleken met het geboorterecht van het kind om niet benadeeld te worden en een open toekomst te hebben. Na kritisch onderzoek blijkt gedwongen contraceptie geen ongebruikelijke of excessieve last te representeren. Strikte controle en procedurele kwesties worden geadresseerd als men gedwongen contraceptie toelaat in de publieke beleidsvoering. Verschillende bezwaren ten aanzien van deze these worden geanticipeerd en beantwoord. Deze bevatten, maar zijn niet gelimiteerd tot, de ideeën dat de persoonlijke waardigheid en arts-patiënt relatie in gevaar zou zijn en dat dit zou kunnen lijden tot een beperkingen op de persoonlijke vrijheid. Summary: Flagrant child abuse and neglect touches community sensibilities and suggests the option of coerced contraception in dealing with irresponsible contraception. This idea is resisted by the notion that the right to reproduce is fundamental. Law and ethics uphold this right, seeing it grounded in privacy and bodily integrity. Gender, race and class issues also argue against the idea of coerced contraception. This essay challenges these traditional positions by constructing a case for coerced contraception from several viewpoints. On balance, the right to reproduce has considerably less legal and moral weight compared to the birthright of the child not to be harmed and to have an open future. Examined critically, coerced contraception does not represent an unusual or excessive burden. Strict scrutiny and due process issues are addressed in allowing coerced contraception to become public policy. Various objections to this thesis are anticipated and answered. These include, but are not limited to, the ideas that personal dignity and the physician patient relationship are endangered and that a slippery slope would lead to greater restrictions on personal freedom. Link naar een elektronische bron: http://link.springer.com/article/10.1007/s10560-005-0023-8 Vaste link: http://www.kekidatabank.be/index.php?lvl=notice_display&id=1546 Reflectie: De aanslepende controverse over het ouderlijk kastijdingsrecht / De Smet, Bart ; Dekoninck, Karen
Titel : Reflectie: De aanslepende controverse over het ouderlijk kastijdingsrecht Documenttype: artikel Auteurs: De Smet, Bart, Auteur ; Dekoninck, Karen, Auteur Uitgegeven: Larcier (Brussel) Publicatiedatum: 2009 Tijdschrift: Tijdschrift voor Jeugd en Kinderrechten (TJK) Vol. 1 Paginering : p. 24-34 Taal : Nederlands (dut) Trefwoorden: Gezin:Opvoeding
Gezondheid en welzijn:Algemeen
Kinderen in kwetsbare situaties:Geweld / uitbuiting:Kindermishandeling en verwaarlozingSamenvatting: Niemand is vandaag voorstander van de “ouderlijke macht” van weleer, toen ouders bijna eigenaars waren over hun kinderen, en zonder enige bemoeienis van buitenaf hun kinderen zwaar konden straffen. Kinderen waren absolute gehoorzaamheid verschuldigd aan hun ouders en moesten pijn en vernedering ondergaan. Sinds het VN-Kinderrechtenverdrag (1989) is het voor eens en altijd duidelijk dat kinderen rechtssubjecten zijn en bescherming verdienen tegen verwaarlozing en geweld. Ouders mogen niet naar goeddunken hun kinderen straffen of hun visie doordrukken. Hoe moeilijk het is ouderlijk gezag en kinderrechten te verzoenen, blijkt uit de knagende onzekerheid rond de pedagogische tik. De auteurs geven een aantal argumenten pro en contra het gebruik van de pedagogische tik. Op basis hiervan trachten zij een aantal standpunten te formuleren. Summary: Nowadays, nobody is in favor any more of the old “parental power”, where parents almost owned their children and could punish their children severely without any external interference. Children owed absolute obedience to their parents, and had to undergo pain and humiliation for this purpose. Since the UNCRC (1989), however, it has been made clear that children are legal subjects, deserving protection against neglect and violence. Parents can no longer punish at their sole discretion, or impose their vision. The uncertainty about hitting or smacking, however light, illustrates how hard it is to reconcile parental authority and children’s rights. The authors provide some arguments pro and contra the use of physical punishment and try to derive some positions from this. Vaste link: http://www.kekidatabank.be/index.php?lvl=notice_display&id=863 Elektronische documenten
2009 DE SMET Reflectie De aanslepende controverse over het ouderlijk kastijdingsrechtURL
Titel : Resilience in the context of child maltreatment: Connections to the practice of mandatory reporting Documenttype: artikel Auteurs: Wekerle, Christine, Auteur Uitgegeven: Amsterdam [Nederland] : Elsevier Publicatiedatum: 2013 Tijdschrift: Child Abuse & Neglect Vol. 37, No. 2-3 Paginering : p. 93–101 Taal : Engels (eng) Trefwoorden: Beleid:Kinderrechtenbeleid:Implementatie en monitoring:Algemeen
Kinderen in kwetsbare situaties:Geweld / uitbuiting:Kindermishandeling en verwaarlozingSamenvatting: Een mensenrechtenperspectief plaatst zorg voor kinderen in de verplichtende sfeer. De taak om te beschermen tegen geweld is een gevolg van het hebben van een verklaring die onverveemdbare mensenrechten bevestigt. Op nationaal vlak kunnen rechten gereflecteerd worden in de grondwet, handvesten of strafwetboeken. Op transnationaal vlak geeft het Verdrag inzake de Rechten van het Kind (VRK) van de Verenigde Naties (VN) prioriteit aan de fundamentele mensenrechten van een kind, gegeven hun afhankelijke status. De landen die het VN VRK hebben ondertekend verbinden zich aan de implementatie van minimale normen van zorg voor minderjarigen. De wetten die vereisen dat professionals kindermishandeling melden aan de authoriteiten is een praktische strategie om minimale kinderbescherming en de dienstenstandaarden te implementeren. Wetten inzake de meldingsplicht bevestigen op officiële wijze het slechte van mishandeling en de rechten van kinderen. De meldingsplicht kan geconceptualiseerd worden als een deel van een process van weerstandsvermogen, waar de wetgeving de voorwaarden stelt voor de veiligheid van kinderen en het plannen van welzijn. Hoewel de wet op grote schaal werd ingevoerd, bestaan er grote hiaten in het onderzoek in termen van statistieken over het naleven van de meldingsplicht in de belangrijkste instellingen; obstakels en processen in de meldingsplicht; de provisie van op bewijs gebaseerde training om de meldingsplicht te ondersteunen, en de relatie training-melding-resultaten voor het kind - deze laatste is nagenoeg onbestaande. Het feit dat de meldingsplicht niet gebaseerd is op bewijs kan niet worden gescheiden van het feit dat er een gebrek bestaat aan onderzoeksactiviteiten met betrekking tot de meldingsplicht. Rapportage is een interventie die een substantiële inter-professionele investering vereist in onderzoeken die de beste praktijken te begeleiden, met methodologische verwachtingen van elke clynische interventie. Het melden van kindermisbruik is consistent met andere plichten van de clinicus (i.e. zelfmoordneigingen, moordneigingen), praktijk-gebaseerde vaardigheden (e.g. het leveren van ‘slecht’ nieuws, het geven van feedback beoordelingen), en het alomtegenwoordige professionele principe van het belang van het kind. Veerkracht vereist de aanwezigheid van middelen, en de meldingsplicht is zo een middel voor het mishandelde kind. Praktische strategieën die geïdentificeerd worden in de literatuur worden bediscussieerd. Summary: A human rights perspective places the care for children in the obligation sphere. The duty to protect from violence is an outcome of having a declaration confirming inalienable human rights. Nationally, rights may be reflected in constitutions, charters, and criminal codes. Transnationally, the United Nation's (UN) Convention on the Rights of the Child (CRC) prioritizes a child's basic human rights, given their dependent status. UN CRC signatory countries commit to implementing minimal standards of care for minors. Laws requiring professionals to report child maltreatment to authorities is one practical strategy to implement minimal child protection and service standards. Mandatory reporting laws officially affirm the wrong of maltreatment and the right of children. Mandatory reporting can be conceptualized as part of a resilience process, where the law sets the stage for child safety and well-being planning. Although widely enacted law, sizeable research gaps exist in terms of statistics on mandatory reporting compliance in key settings; obstacles and processes in mandatory reporting; the provision of evidence-based training to support the duty to report; and the training-reporting-child outcomes relationship, this latter area being virtually non-existent. The fact that mandatory reporting is not presently evidence-based cannot be separated from this lack of research activity in mandatory reporting. Reporting is an intervention that requires substantial inter-professional investment in research to guide best practices, with methodological expectations of any clinical intervention. Child abuse reporting is consistent with a clinician's other duties to report (i.e., suicidality, homicidality), practice-based skills (e.g., delivering “bad” news, giving assessment feedback), and the pervasive professional principle of best interests of the child. Resilience requires the presence of resources and, mandated reporting, is one such resource to the maltreated child. Practice strategies identified in the literature are discussed. Link naar een elektronische bron: http://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0145213412002451 Vaste link: http://www.kekidatabank.be/index.php?lvl=notice_display&id=1566
Titel : Rights Conceptions of Maltreated Children Living in State Care Documenttype: artikel Auteurs: Peterson-Badali, Michele, Auteur ; Ruck,Martin D, Auteur ; Bone, Janet, Auteur Uitgegeven: Leiden [Netherlands] : Martinus Nijhoff Publishers Publicatiedatum: 2008 Tijdschrift: The International Journal of Children’s Rights, ISSN 0927-5568 Vol. 16, No. 1 Paginering : p. 99-119 Taal : Engels (eng) Trefwoorden: Kinderen in kwetsbare situaties:Geweld / uitbuiting:Kindermishandeling en verwaarlozing
Kinderrechten (algemeen):Algemeen
Kinderrechten (inter)nationaal:Landen en regio's:Amerika:Noord-Amerika:CanadaSamenvatting: Hoewel onderzoek over hoe kinderen denken over kinderrechten in de laatste decennia is toegenomen, is er bijna geen onderzoek gebeurd over kinderen die mishandeld werden in het verleden en zich nu in staatszorg bevinden. Deze groep is zeer kwetsbaar, aangezien ze diepe schendingen van hun rechten en veiligheid hebben meegemaakt. Deze schendingen werden uitgevoerd door hun zorgverleners, en ze verblijven vaak in instellingen zonder dat er verwanten aanwezig zijn. Er werd onderzoek gedaan naar de verschillende opvattingen en houdingen over zorg en het recht op zelfbeschikking bij 100 10-18 jarige kinderen die mishandeld werden en in een staatsinstelling leven in Toronto, Canada. De deelnemers toonden aan dat er een meer accurate definitie bestaat van een recht dan de definitie door jongeren die een normale ontwikkeling ondergaan in eerdere studies. Rechten die het meest in het oog sprongen werden gelinkt aan de huidige omstandigheden van de deelnemers - in tegenstelling tot de omstandigheden uit het verleden. Echter, in vergelijking met niet-mishandelde kinderen in eerder onderzoek, bestond er een grotere focus op rechten met betrekking tot bescherming en toegang tot basisbenodigdheden, wat kan suggereren dat de fundamentele kwesties, zoals bescherming en voorziening, nog steeds tamelijk relevant zijn in hun leven. Hoewel de wijze van mishandeling geen invloed uitoefende op het denken van de deelnemers over rechten, traden er verschillen op tussen de jongeren die leven in pleegzorg en in groepstehuizen. De rechten die in het algemeen belangrijk bleken voor de deelnemers hadden een ambitieuze kwaliteit, nl. dat ze betrekking hebben op de opportuniteiten of voordelen waarvan de deelnemers dachten dat ze belangrijk waren maar misschien niet hadden ondervonden. Theoretische en praktische implicaties van deze resultaten worden nader onderzocht. Summary: Although research on children's thinking about children's rights has increased over the past few decades, there has been virtually no study of children with maltreatment histories who live in state care. This group is particularly vulnerable, having suffered profound violations of their right to security at the hands of their caregivers and often residing in non- kinship settings. We examined conceptions and attitudes about nurturance and self-determination rights in 100 10-18-year-old maltreated children living in state care in Toronto, Canada. Participants demonstrated a more accurate definition of a right than typically-developing youth in previous studies. Rights that were salient related predominantly to participants' current - rather than historical - circumstances. However, compared to non-maltreated children in previous research, there was a greater focus on rights related to protection and access to basic needs, which suggests that basic issues of protection and provision are still quite relevant in their lives. While type of maltreatment did not relate to participants' thinking about rights, differences emerged between youth living in foster care and group homes. In general, rights that appeared salient to participants had an aspirational quality in that they related to opportunities or benefits that they deemed important but may not have experienced. Theoretical and practical implications of the results are discussed. Link naar een elektronische bron: http://booksandjournals.brillonline.com/content/10.1163/092755608x278902 Vaste link: http://www.kekidatabank.be/index.php?lvl=notice_display&id=1246
PermalinkPermalink
PermalinkPermalinkPermalinkPermalink
PermalinkPermalink
Permalink
Permalink
