| Paginering : |
volume 41, issue 5, pp. 97 - 111 |
| Samenvatting: |
Dit artikel geeft een historische schets van een eeuw jeugdrecht in Nederland. Het richt zich op de ontwikkeling van het begrip jeugd vanaf het begin van de twintigste eeuw tot nu. Uitgaande van het begrip degeneratie en het idee van het verwaarloosde kind ontstond in de jaren dertig een psychologiseringsproces. Cruciaal was de notie van het kinderlijke karakter van het gedrag van minderjarige delinquenten, die duidelijk werd geïnspireerd door nieuwe inzichten uit de pedagogie, de ontwikkelingspsychologie en de kinderpsychiatrie. De auteur stelt dat er de laatste tijd, na enkele decennia een trend naar meer hardheid op het gebied van criminaliteit, aanwijzingen zijn voor een heropleving van de notie van het kinderlijke karakter van jonge delinquenten, wederom geïnspireerd door kennis en inzichten uit de gedragswetenschappen maar ook uit de neurologie en het hersenonderzoek. |
| Summary: |
This article gives a historical sketch of a century of juvenile justice in the Netherlands. It focuses on the development of the concept of childhood from the beginning of the twentieth century to the present. Starting from the notion of degeneration and the idea of the neglected child, in the thirties a psychologization process emerged. Crucial was the notion of the childlike nature of the behavior of minor offenders, which was clearly inspired by new insights coming from pedagogy, developmental psychology and child psychiatry. The author argues that recently, after some decades showing a trend towards more toughness on crime, there are indications of a reemergence of the notion of the childlike nature of young delinquents, again inspired by knowledge and insights from the behavioral sciences but also from neurology and brain research. |
De terugkeer van de ‘kinderlijke delinquent’
